Po wybuchu II wojny światowej w pałacu mieszczony został sztab grupy operacyjnej „Bielsko”, pod dowództwem gen. Boruty-Spiechowicza. Niemcy wkroczyli do wsi 3 września 1939 roku. Rozpoczęły się masowe wysiedlenia i wywózki do Niemiec, a do domów wysiedlonych osób sprowadzano niemieckich osadników, tzw. bauerów. Przedstawicieli inteligencji, w tym Edmunda Larischa i Kazimierza Karoliniego, nauczyciela miejscowej szkoły, oraz bulowickich Żydów wywieziono do obozów koncentracyjnych.
Bulowice zostały wyzwolone pod koniec stycznia 1945 roku. Wkrótce powróciły rodziny wywiezione do prac przymusowych. Po wojnie majątek dworu został rozparcelowany na cele reformy rolnej, natomiast w samym pałacu umieszczono sanatorium, a następnie ośrodek leczenia odwykowego. W 1946 r. w odrestaurowanym budynku braci albertynów powstał prowadzony przez nich Zakład dla Bezdomnych Mężczyzn. W 1950 r. zakład na mocy umowy użyczenia został przejęty przez Zrzeszenie Katolików Caritas, które najpierw przekształciło go w Domu Opieki dla Dorosłych, a następnie w Zakład dla Umysłowo Upośledzonych. Liczby pensjonariuszy sięgała 90 osób.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bulowice.