Superintendentura północno-wschodnia, także diecezja północno-wschodnia – jednostka organizacyjna Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej istniejąca w II Rzeczypospolitej od 1922 do 1936 i grupująca parafie tego Kościoła zlokalizowane na obszarze województw białostockiego, nowogródzkiego, poleskiego, wileńskiego i wołyńskiego oraz częściowo warszawskiego.

Historia Po zakończeniu I wojny światowej parafie ewangelickie znajdujące się dotychczas na obszarze zachodnich guberni Imperium Rosyjskiego borykały się ze zniszczeniami wojennymi oraz powrotami ich członków z miejsc wysiedlenia w innych częściach kraju, jak również dotknięte były brakiem duchownych, ponieważ ich dotychczasowi duszpasterze w dalszym ciągu znajdowali się na terenie Rosji. Zbory te poprzez włączenie obszaru ich funkcjonowania do terenu II Rzeczpospolitej utraciły również łączność z dotychczasową administracją kościelną z siedzibą konsystorza w Petersburgu. W związku z tym z własnej inicjatywy pomocy tym jednostkom rozpoczęli udzielać księża Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP (konsystorz warszawski) z parafii zlokalizowanych na wschodnim obszarze dawnego Królestwa Polskiego. Zaliczali się do nich między innymi ks. Zygfryd Oskar Loppe z parafii w Suwałkach oraz ks. Teodor Bergmann z parafii w Chełmie.