W związku z tym superintendentura północno-wschodnia wchłonęła częściowo obszar istniejącej tu do 1918 superintendetury augustowskiej, do której należały włączone do superintendentury północno-wschodniej parafie w Łomży (wraz z filiałem Szczuczyn), Paproci Dużej i Suwałkach (wraz z filiami Augustów i Sejny), natomiast pozostałe parafie dawnej superintendentury augustowskiej znalazły się na obszarze Republiki Litewskiej.

W momencie powstania w 1922 superintendentura północno-wschodnia skupiała 14 parafii i 11 filiałów, stan ten został utrzymany do 1930. Liczyła około 70 000 wiernych obsługiwanych przez jedynie 13 duchownych, którzy częstokroć otaczali opieką duszpasterską placówki odległe od siedziby macierzystej parafii. Przykładowo pastor parafii w Grodnie dojeżdżał również do Szczuczyna oraz administrował parafią w Paproci Dużej, a ksiądz z parafii we Włodzimierzu Wołyńskim prowadził także nabożeństwa w Kowlu i Pińsku. Nabożeństwa były również organizowane w miejscowościach nie posiadających statusu filiału czy kantoratu, jak na przykład w Białowieży, do której na wniosek mieszkańców dojeżdżał ks. Adolf Plamach z Grodna. Ponadto nie wszystkie z parafii wchodzących w skład diecezji posiadały własnego duchownego.