W maju 1920 przez warszawski konsystorz zostały rozpoczęte zabiegi w celu tymczasowego objęcia zwierzchniej władzy kościelnej nad zborami poleskimi i wołyńskimi, a inicjatywa ta została wsparta przez Zarząd Cywilny Ziem Wołynia i Frontu Podolskiego. Wniosek ten był możliwy do przyjęcia po zawarciu traktatu ryskiego. Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w dniu 31 października 1921 opublikowało rozporządzenie, na mocy którego Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP otrzymał tymczasowo prawo do stanowienia władzy zwierzchniej nad parafiami ewangelickimi z terenu województwa białostockiego, nowogródzkiego, poleskiego i wołyńskiego, przejmując w związku z tym dotychczasowe kompetencje administrujących nimi formalnie konsystorzy kurlandzkiego i piotrogrodzkiego.
W 1922 zbory z terenów wschodnich Rzeczypospolitej zostały częścią nowo powstałej superintendentury (diecezji) północno-wschodniej. Jednostka ta stała się największą powierzchniowo superintendenturą Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. W jej skład weszły parafie działające na obszarze województw białostockiego, nowogródzkiego, poleskiego, wołyńskiego, Ziemi Wileńskiej, a także fragmentu województwa warszawskiego.