Układ odniesienia w algebrze liniowej (także: rama, ramka, szkielet) to podzbiór wektorów przestrzeni unitarnej z ustalonym iloczynem skalarnym, który rozpina tę przestrzeń. Jest uogólnieniem bazy przestrzeni wektorowej na zbiory, których elementy mogą być liniowo zależne. W terminologii przetwarzania sygnałów rama zapewnia redundantny, stabilny sposób reprezentacji sygnału. Ramy są używane w zagadnieniach wykrywania i korygowania błędów, projektowania i analizy banków filtrów, a ogólniej w matematyce stosowanej, informatyce i inżynierii.
Historia Pojęcie układu odniesienia (ramy) wywodzi się z różnych rozważań matematycznych, co powoduje, iż jej definiowanie opiera się na różnorodnych pojęciach i ma swoje korzenie w analizie harmonicznej i funkcjonalnej, teorii operatorów, algebrze liniowej i teorii macierzy. Motywacja dla tego pojęcia wypłynęła z zastosowań transformat. Transformata Fouriera jest wykorzystywana od ponad wieku do reprezentacji sygnałów. Transformata Fouriera ukrywa (powoduje utratę) kluczowe informacje dotyczące momentu emisji i czasu trwania sygnału.