Ewangelicy wołyńscy, zamieszkujący w większości kantoraty odległe od siedziby macierzystej parafii, pozbawieni byli regularnej obsługi duszpasterskiej, a ich kontakty z duchownymi ograniczały się do wizyt księży w tych placówkach w najlepszym wypadku kilka razy do roku, w związku z czym w kantoratach pełnili oni jedynie rolę organizacyjną. Faktyczne czynności duszpasterskie realizowane były przez kantorów, z którymi członkowie tych wspólnot mieli kontakt na co dzień. Kantorzy powoływani byli w Kościele Ewangelicko-Augsburskim do pracy jako nauczyciele i pomoc duchownym, jednak na Wołyniu poza sprawowaniem stanowisk nauczycieli zajmowali się oni pełną obsługą duszpasterską wiernych – prowadzili lektorskie nabożeństwa niedzielne oraz nabożeństwa popołudniowe i wieczorne (niem. Versamlungen), jak również chrzty i pogrzeby, a także zajęcia przygotowujące do konfirmacji.