W ramach realizowanych wówczas prac badania przeszły dwa typy rakiet: rakieta z głowicą o działaniu kumulacyjno – odłamkowym i elektronicznym czasowym zapalnikiem rozcalającym oraz rakieta z głowicą odłamkowo – burzącą o wymuszonej fragmentacji i zmodernizowanym zapalnikiem uderzeniowym. Zasięg strzelania pocisków po zastosowaniu silnika rakietowego z nowym kompozytowym paliwem stałym, dostarczonego przez francuską firmę Celerg (obecnie Roxel), oznaczonych Feniks M – 21 FK przekroczył 32 km, zaś Feniks M – 21 FHD 42 km. Oba typy w 2001 przeszły pomyślnie badania kwalifikacyjne zlecone przez Departament Polityki Zbrojeniowej MON. W 2003 wojsko zamówiło pierwszą partię pocisków M – 21FK z głowicą kasetową i subamunicją kumulacyjno – odłamkową. Produkcja została jednak wstrzymana z powodu przyjętej przez rząd Francji interpretacji zapisów konwencji o zakazie użycia amunicji kasetowej (ang. Convention on Cluster Munitions, CCM), podpisanej w Oslo 3 grudnia 2008. Zdaniem władz Polski, które konwencji nie ratyfikowały, rakieta z głowicą do zwalczania pojazdów opancerzonych, dodatkowo wyposażona w układ samolikwidacji subamunicji, nie mogła zostać uznana za zabronioną w świetle konwencji. Francuski kooperant, nie zgodził się jednak na dalsze dostawy elementów układu napędowego.