Kuchnia lasowiacka – dział sztuki kulinarnej charakterystyczny dla społeczności Lasowiaków. mały|Przykładowe potrawy kuchni lasowiackiej mały|Region lasowiacki w widłach Wisły i Sanu
Zasięg i tradycyjne składniki Lasowiacy (Lesioki) to grupa etnograficzna zamieszkująca tereny Puszczy Sandomierskiej – kompleksu leśnego w widłach Wisły i Sanu, na Równinie Tarnobrzeskiej i Płaskowyżu Kolbuszowskim – rozpościerającego się od Tarnobrzega na północy aż po Rzeszów na południu. Dzisiaj stanowią go powiaty: leżajski, niżański, stalowowolski, tarnobrzeski, kolbuszowski, mielecki oraz północna część ropczycko-sędziszowskiego.
Tradycyjna kuchnia ściśle wiązała się z porami roku. W naturalny sposób najbardziej urozmaicona była latem i jesienią, gdy pola, ogródki i lasy dostarczały zbóż, owoców, warzyw. W okresie zimowym była jednostajna i monotonna. Wpływ na pożywienie miało położenie geograficzne – na terenach leśnych z mokradłami i bagnami oraz kawałkami mało urodzajnej ziemi. Powszechnie siano żyto, jęczmień i owies, a na lepszych glebach także pszenicę. Uprawiano rośliny strączkowe groch i fasolę, ziemniaki, kapustę, a w okolicy Tarnobrzega – rzepę. Kuchnia mieszkańców regionu opierała się też na produktach typowo leśnych (ludność zajmowała się kłusownictwem i zbieractwem).