Marsz – ustalony w regulaminach wojskowych i innych aktach prawnych sposób poruszania się żołnierza i pododdziałów zwartych w różnych sytuacjach.
Marsz rozpoczyna się z postawy zasadniczej lewą nogą. Wykonuje się go krokiem defiladowym lub zwykłym, natomiast marsz w miejscu tylko krokiem zwykłym.
W Wojsku Polskim II Rzeczypospolitej stosowano marsz równy i marsz krokiem dowolnym. Krok równy stosowano w oddziałach zwartych podczas przemarszu przez miasta i podczas defilady, a krok dowolny na złych drogach oraz w długich marszach.
Rodzaje kroków stosowanych w marszu Kroki musztry stosowane obecnie (2025) w SZ RP Krok defiladowy Rozpoczynając marsz pierwsze trzy kroki żołnierz stosuje krok defiladowy, czyli podnosi stopę na wysokość około 10 cm i stawia ją sprężyście z lekkim przybiciem. Tułów ma wyprostowany, pierś podaną do przodu, a wzrok skierowany na wprost. Ruchy rąk żołnierz wykonuje na przemian. Robiąc wymach ręką do przodu, zgina ją w łokciu i przenosi tak, aby mały palec dłoni znalazł się na wysokości górnej krawędzi sprzączki pasa głównego. Dłoń ułożona jest skośnie, palce złączone i wyprostowane, a krawędź kciuka skierowana w stronę tułowia – w odległości około 5 cm od piersi. Potem rękę przenosi do tyłu najkrótszą drogą. Długość kroku defiladowego to 60–80 cm, a tempo marszu to 112–116 kroków na minutę.