W języku egipskim istoty te określano, w zależności od płci, nṯr, czyli „bóg”, lub nṯrt — „bogini”. Próby ustalenia etymologii tych terminów nie przyniosły jednoznacznych rezultatów, a ich pochodzenie pozostaje niejasne. Hieroglify używane jako ideogramy i determinatywy w zapisie tych słów ukazują niektóre cechy łączone przez Egipcjan z boskością. Najczęściej występujący z tych znaków to flaga powiewająca na maszcie. Tego rodzaju symbole umieszczano przez cały okres przy wejściach do świątyń, co miało sygnalizować boską obecność w przybytku. Inne stosowane w tym celu hieroglify obejmują sokoła — nawiązującego do wczesnych bóstw przedstawianych w tej postaci — oraz sylwetki siedzących bóstw męskich lub żeńskich. Formę żeńską zapisywano również z jajkiem jako determinatywem, co miało łączyć boginie z aktami stworzenia i narodzin, lub z kobrą, co współgrało z wykorzystaniem tego gatunku węża do przedstawiania wielu z żeńskich bóstw.