thumb|Tablica upamiętniająca Zagładę wadowickich Żydów, umieszczona w miejscu dawnej synagogi Getto w Wadowicach – zamknięte getto dla ludności żydowskiej utworzone przez niemieckich okupantów w Wadowicach, istniejące w latach 1942–1943, w okresie II wojny światowej.
Getto utworzono 3 lipca 1942 roku, niedługo po pierwszej wywózce wadowickich Żydów do obozu zagłady. Znajdowało się w najuboższej części miasta. Obejmowało rejon ulic Mydlarskiej, Krętej, Piaskowej, Marcina Wadowity oraz zachodnią stronę ulicy Zatorskiej. Panowały w nim bardzo trudne warunki bytowe i sanitarne. Getto zostało zlikwidowane 10 sierpnia 1943 roku, a blisko 1,4 tys. jego mieszkańców wywieziono do obozu zagłady Auschwitz-Birkenau.
Było to jedno z najpóźniej zlikwidowanych gett na okupowanych ziemiach polskich. Szacuje się, że wojnę przeżyło około 170 wadowickich Żydów, spośród których jedenaście osób przetrwało w ukryciu w samych Wadowicach.
Wadowiccy Żydzi w pierwszych latach okupacji thumb|Synagoga w Wadowicach spalona przez hitlerowców w październiku 1939 roku Przed wybuchem II wojny światowej w Wadowicach mieszkało blisko 2 tys. Żydów.