Na początku 1942 roku zakłady te zatrudniały już ponad tysiąc Żydów z Wadowic i okolicznych miejscowości. Organizowano również kursy zawodowe. Zabiegi te nie powstrzymały jednak dalszych wywózek do obozów pracy.
Utworzenie getta Według niektórych relacji getto o charakterze otwartym istniało w Wadowicach już od 1941 roku.
W czerwcu 1942 roku do Wadowic przesiedlono Żydów z pobliskich miast: Kęt, Zatora i Suchej Beskidzkiej. Miesiąc później nastąpiła pierwsza deportacja do obozu zagłady. 2 lipca do Wadowic przybyli funkcjonariusze SS z Sosnowca. Wszystkim Żydom rozkazano stawić się w Koszarach Chocimskich przy ul. Zatorskiej. Na placu koszarowym – w obecności Mojżesza Merina i członków Judenratu – została przeprowadzona selekcja. Osoby zdolne do pracy, w tym przede wszystkim dotychczasowych pracowników „szopów”, pozostawiono w Wadowicach. Robotników wykwalifikowanych lub pracujących dotąd przy regulacji Skawy wywieziono do obozu przejściowego w Sosnowcu, a stamtąd do obozów pracy w Sakrau i Groß-Rosen. Kobiety z dziećmi, osoby starsze oraz osoby niezdolne do pracy wywieziono do obozu śmierci. Prawdopodobnie, aby osiągnąć zakładaną wcześniej liczebność kontyngentu, do grupy osób wywiezionych na śmierć dołączono także pewną liczbę arbitralnie wybranych robotników.