W 1940 roku w Wadowicach zamieszkało około 300 żydowskich rodzin, które Niemcy wysiedlili z Cieszyna, Katowic, Żywca, Bielska-Białej oraz Czechowic i Dziedzic.
Jesienią 1940 roku około 100 żydowskich mężczyzn wywieziono do obozu pracy w Otmęcie. Wywózki do obozów pracy nasiliły się z początkiem 1941 roku. Między innymi, w kwietniu ponad 50 mężczyzn wywieziono do obozu pracy w Gogolinie. Niemcy oczekiwali, że łapanki na roboty przymusowe będą przeprowadzane rękoma funkcjonariuszy żydowskiej służby porządkowej. Wadowiccy „ordnerzy” niechętnie uczestniczyli jednak w tym procederze, stąd na czas łapanek do miasta sprowadzano podległych Merinowi żydowskich policjantów z Sosnowca.
Wraz z postępującą pauperyzacją ludności oraz napływem wysiedleńców Judenrat starał się nieść pomoc potrzebującym. Uchodźców lokowano w budynkach użyteczności publicznej, nieczynnych sklepach i mieszkaniach prywatnych. Zorganizowano kuchnię dla ubogich oraz ambulatorium. Najuboższym udzielano – w miarę możliwości – zapomóg finansowych i rzeczowych. Funkcjonowało oddolnie zorganizowane tajne nauczanie. Aby zapobiec wywózkom do obozów pracy, Judenrat organizował warsztaty (tzw. „szopy”), w których na potrzeby armii niemieckiej szyto mundury, koszule i płaszcze, a także produkowano wojskowe pasy.