W swojej Dżahangirnama przechwala się, iż „moje zamiłowanie do malarstwa i moja praktyka osądzania osiągnęły taki poziom, że kiedy pokazuje się mi jakieś dzieło, czy to zmarłego już artysty, czy też jednego ze współczesnych, nie podpowiadając mi żadnego imienia, w jednej chwili stwierdzam, iż to dzieło takiego a takiego”The Tuzuk-i Jahangiri, or Memoirs of Jahangir, London, 1968, s. 20-21. To prowadziło do kultywowania indywidualnych artystycznych stylów i niektórzy malarze zaczęli specjalizować się w określonych rodzajach malarstwa: Mansur stał się znany jako malarz zwierząt i kwiatów, Abul Hasan i Biszandas jako cesarscy portreciści, zaś Gowardhan jako malarz świętych mężów, muzyków i ekscentryków. Twórczość ich wszystkich przenikała jednak „przemożna dominacja naturalizmu, którego domagał się Dżahangir”. Nawet obrazy przedstawiające sceny dworskie, takie jak Nouruz darbar Dżahangira (zobacz ilustracja) Abul Hasana, są okazją do wielu indywidualnych studiów ludzkich postaci.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Malarstwo mogolskie · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.