[...] odtąd ważne jest nie to co różni ludzi pomiędzy sobą, ale to co ich jednoczy”.

Późniejsze malarstwo thumb|Muhammad Szah z czterema dworzanami palący sziszę, miniatura przypisywana Ćitarmanowi Drugiemu. Delhi, ok. 1730. Biblioteka Bodlejańska Następny cesarz, Aurangzeb (1658–1707), nie był zainteresowany sztuką i mogolskie malarstwo podupadło. Nadal istniało zapotrzebowanie na oficjalne portrety cesarza i arystokracji, ale były one tworzone podług coraz bardziej mechanicznie powtarzanej, dawno utrwalonej formuły. Późniejsi cesarze wykazywali większe zainteresowanie sztuką, ale historyczna ciągłość odrębnego mogolskiego stylu malarstwa uległa przerwaniu. Zgodnie z tradycją indyjską zaczęło ono „podkreślać raczej uniwersalne aspekty cesarzy, niż ich indywidualne cechy, oraz umniejszać wagę indywidualnych, innowacyjnych stylów praktykowanych przez poszczególnych malarzy. To co z punktu widzenia kryteriów europejskich historyków zostało nazwane upadkiem cesarskiej sztuki Mogołów jest również świadectwem ostatecznej asymilacji mogolskiego malarstwa w ramach indyjskiego artystycznego głównego nurtu”.