Ten nowy styl zdominował panowanie Szahdżahana (1628–1658) i osiągnął apogeum w obrazach wykonanych dla jego Padszahname. Podczas gdy dla Abul Hasana scena z cesarskiego dworu była okazją by rozkoszować się różnorodnością i szczegółami wyglądu indywidualnych osób, to Bićitr w Objęciu tronu przez Szahdżahana (zobacz ilustracja) zadowala się pokazywaniem potęgi państwowego ceremoniału. W istocie cały rękopis Padszahname obfituje w tego rodzaju sceny rytualnego odgrywania cesarskiej potęgi i jest znacznie mniej osobisty niż obrazy z Dżahangirnamy. Sceny dworskie stają się statyczne poprzez brak kontaktu pomiędzy cesarzem, przedstawionym jako istota wyższa, zawsze w ujęciu z profilu i wysoko na platformie tronowej, z dworzanami na dole, przedstawionymi również głównie w ujęciu z profilu, tak że patrzą wzajemnie na siebie poprzez zazwyczaj puste centrum obrazu. Są to statyczne i stylizowane kompozycje, opracowane w układzie osi pionowej i poziomej. Występuje tutaj znacznie mniej indywidualizacji ludzkich postaci, które są definiowane raczej przez role pełnione w społeczeństwie, niż ich osobiste cechy, i „jest to oczywisty powrót do bardziej tradycyjnie indyjskich idei indywidualnego podporządkowania ostatecznej jedności oraz wielka zmiana kierunku dla tradycji mogolskiej.