W latach 1914-1923 była asystentką Walentego Kamockiego w Instytucie Oftalmicznym w Warszawie. Po jego śmierci w 1923 wygrała konkurs i została mianowana ordynatorem Instytutu. Pełniąc obowiązki ordynatora Instytutu prowadziła także pracę naukowo-badawczą. Należała do licznych stowarzyszeń: była członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Francuskiego Towarzystwa Okulistycznego, Polskiego Towarzystwa Okulistycznego, Towarzystwa Nauczycieli Szkół WyższychKronika Koła Warszawskiego T. N. S. W, R. 1, nr 21 (18 marca 1925), s. 6. oraz pomysłodawczynią i współzałożycielką Stowarzyszenia Lekarzy Katolików w Polsce. Otaczała stałą opieką lekarską dzieci niewidome w Laskach. Dzięki ks. Edwardowi Szwajnicowi powróciła na łono kościoła rzymskokatolickiego. Współpracowała z nim w licznych organizacjach katolickich: Juventus Christiana, Pomoc Bliźniemu, a także w Towarzystwie Wiedzy Religijnej „Pax Christiana”. W wyborach w 1930 bezskutecznie kandydowała do Sejmu z Listy Narodowej (nr 4) w okręgu wyborczym nr 1 (Warszawa–miasto)ABC, R.5, nr 292 (17 października 1930), s. 3.. W 1935 była członkinią Rady Naczelnej Narodowej Organizacji Kobiet. W tym samym roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego w Warszawie.