Od 15 lipca 1936 do 15 sierpnia 1937 za indultem Stolicy Apostolskiej odbyła nowicjat w Warszawie pod kierunkiem s. Pii Leśniewskiej, asystentki generalnej Zgromadzenia. Po złożeniu w Pniewach ślubów koadiutorskich powróciła do Warszawy.
Po wybuchu wojny w dalszym ciągu pełniła swoje funkcje ordynatora. Należała do Wojskowej Służby Kobiet w ramach Armii Krajowej. W czasie powstania warszawskiego objęła w domu Zgromadzenia na ul. Gęstej kierownictwo punktu opatrunkowego i szpitala polowego Zgrupowania „Krybar” dla powstańców i cywilów. Posiadała stopień kapitana i pseudonim „dr Wanda”. Po zajęciu budynku przez Niemców, 4 września 1944 podzieliła los pozostałych sióstr domu warszawskiego: przez Wolę i obóz w Pruszkowie przedostała się do domu Zgromadzenia w Milanówku.
W 1945 zaczęła energiczne starania o wznowienie działalności Instytutu Oftalmicznego przy ul. Smolnej. Gdy okazało się to niemożliwe, pracowała w prowizorycznym lokalu tegoż szpitala w Grodzisku Mazowieckim, jednocześnie organizując pracę Instytutu na Pradze przy ul. Jagiellońskiej. Na skutek zarządzenia władz, likwidującego wszystkie fundacyjne instytucje, Instytut z Jagiellońskiej został wcielony do Szpitala Przemienienia Pańskiego na Pradze.