Ildefons Reuschel OCist (ur. 6 listopada 1742 w Czadrowie, zm. 5 listopada 1823 w Krzeszowie) – teolog i duszpasterz, zasłużony dla edukacji i działalności charytatywnej na Dolnym Śląsku, 49. opat opactwa w Krzeszowie.
Życiorys Franz Joseph pochodził z rodziny rolniczej z Czadrowa, leżącego na ziemiach należących do opactwa krzeszowskiego. Od najmłodszych lat przejawiał szczególne uzdolnienia muzyczne. Jako chłopiec śpiewał w chórze klasztornym w Krzeszowie, gdzie zwrócił uwagę mnichów swoim pięknym głosem i pilnością. Dzięki opiece opata Benedykta II Seidla otrzymał stypendium, które umożliwiło mu naukę w szkole łacińskiej przy klasztorze. Wyróżniał się w nauce i szybko stał się jednym z najlepszych uczniów. W 1742 r. po zajęciu Śląska przez Prusy i wprowadzeniu zakazu przyjmowania nowicjuszy do zakonów, jego marzenie o życiu zakonnym musiało zostać odłożone. W 1764 r., po epidemii tyfusu, która zdziesiątkowała wspólnotę krzeszowską, opat Malachiasz Schönwiese potajemnie wprowadził do klasztoru trzech nowicjuszy, w tym 22-letniego Reuschela. Otrzymał on imię zakonne Ildefons – na cześć św. Ildefonsa. Sakrament święceń otrzymał 27 maja 1770 r.S. Jujeczka, H. Gerlic, W. Könighaus, Katalog duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego na podstawie ksiąg święceń biskupów wrocławskich. 1650–1810/1812, Wrocław 2014, s. 503..