W opactwie pełnił funkcje opiekuna chorych, zakrystiana, kuchmistrza oraz bibliotekarza. Następnie pracował duszpastersko jako kapelan i proboszcz w Krzeszówku, Starych Bogaczowicach i Chełmsku Śląskim. Zarządzał też majątkami opactwa. Za czasów opata Piotra II Keylicha objął urząd przeora, natomiast opat Jan VII Langer powierzył mu nadzór nad lennem zamkowym w Bolkowie – wówczas zamieszkał w pałacu w Sędzisławiu. Po śmierci Langera w 1800 r. wybrano go na 49. opata krzeszowskiego, a jego elekcję zatwierdził król Fryderyk Wilhelm III. Uroczystej benedykcji udzielił mu 5 października 1800 r. biskup Emanuel von SchimonskyN. von Lutterotti, Der letzte Zisterzienserabt von Grüssau, [w:] Vom unbekannten Grüssau, Wolfenbüttel: Grenzland-Verlag 1962, s. 189–195.. Jego rządy przypadły na czas wojen napoleońskich. Opactwo zostało obciążone licznymi kwaterunkami, grabieżami i konfiskatami. 80% dochodów klasztornych przekazywano do skarbu państwa pruskiego. Mimo tych trudności opat fundował corocznie 30–35 stypendiów dla ubogich uczniów. W 1804 r. w czasie klęski głodu organizował publiczne posiłki dla ludnościP. Wiszewski, Świat na pograniczu. Dzieje Lubawki i okolic do 1810 r., Wrocław 2015, s. 452. . Umarzał długi chłopom i wspierał potrzebujących.