Bałwan ze śniegu, także Śniegowy bałwan (, współ. ) – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w 1861 roku.
Publikacja Baśń literacka o Śniegowym bałwanie autorstwa Hansa Christiana Andersena została opublikowana przez wydawnictwo w Kopenhadze 2 marca 1861 roku w zbiorze Nowe przygody i opowieści. Druga seria. Pierwsza kolekcja. 1861 () wraz z Muzą nowego stulecia, Na kaczym podwórku, Ojciec wie najlepiej, Żukiem, Dwunastoma podróżnymi i Kamieniem mądrości.
Fabuła Dzieci lepią na podwórku bałwana, który ma kawałki dachówek zamiast oczu i zęby ze starych grabi. Bałwan widzi zachodzące słońce i myśli, że ono na niego patrzy. Pies na łańcuchu ostrzega go, że słońce go roztopi, a potem opowiada o piecu kaflowym, który mają w domu jego właściciele. Bałwan widzi piec przez okno, fascynuje się nim, a pies opisuje go jako czarny z mosiężną gałką, który pożera drewno i wyrzuca ogień. Bałwan czuje dziwne uczucie, gdy patrzy na piec i chce wejść do domu, by być blisko niego. Pies mówi mu, że nie może wejść i że piec go roztopi, na co bałwan odpowiada, że i tak już się rozpada. Cały dzień stoi i patrzy na piec przez okno, a o zmierzchu pokój wygląda jeszcze bardziej zapraszająco, z piecem świecącym łagodnie. Kiedy robi się cieplej, bałwan zaczyna się topić.