Stefania Maria Laudyn-Chrzanowska z Borowskich (ur. 1862Liczne źródła podają, że urodziła się 2 stycznia 1872 w Rochaczowie, jednak 9 września 1884, kiedy wyszła za Kazimierza Edmunda Laudyna, miała według aktu ślubu 22 lata. , zm. 18 lutego 1942 w Zakopanem) – polska pisarka, publicystka, działaczka emigracyjna, członkini Narodowej Organizacji Kobiet w Zakopanem.

Życiorys Studiowała na Uniwersytecie w Moskwie. Działała tam społecznie przy rzymskokatolickim Kościele św. Piotra i Pawła. Założyła Związek Kobiet Polskich. W latach 1904-1910 publikowała w czasopiśmie „Ruś”. Należała też do Lwowskiego Związku Równouprawnienia Kobiet. Była członkinią Towarzystwa Dziennikarzy i Literatów oraz Macierzy Szkolnej.

W 1908 po śmierci swego męża wyjechała do Stanów Zjednoczonych, gdzie w 1910 objęła redakcję „Głosu Polek”, czasopisma wydawanego przy Związku Polek w Ameryce. Publikowała tam liczne artykuły dotyczące sytuacji społeczno-politycznej na ziemiach polskich. Poruszała tematy związane z opieką nad zaniedbanymi dziećmi i kobietami, które zostały porzucone podczas działań wojennych. W trakcie pobytu za oceanem przyjaźniła się ze Stefanią Chmielińską.