Na emigracji przebywała do 1922.

Po powrocie do Polski zamieszkała w Zakopanem, gdzie publikowała w czasopismach: „Głos Zakopiański”, „Zakopane” i „Zakopiańska Lista Gości i Chwila Bieżąca”. Wraz z drugim mężem prowadziła zakopiański hotel „Bristol”. W latach 1924-1927 przebywała ponownie w Stanach Zjednoczonych, gdzie objęła redakcję nowojorskiego „Kuriera Narodowego”. W Zakopanem zainicjowała powstanie Ligi Słowiańskich Kobiet, która później przekształciła się w Zjednoczenie Kobiet Słowiańskich. W 1929 w Pradze, na kongresie organizacji, skupiającej reprezentantki Polski, Jugosławii, Bułgarii i Czechosłowacji, wybrano ją na wiceprezeskę. W okresie międzywojennym była zakopiańską działaczką Narodowej Organizacji Kobiet.

Zmarła 18 lutego 1942 w Zakopanem. Została pochowana na Nowym Cmentarzu w Zakopanem (kwatera N9-1-21).

Życie prywatne Była córką Franciszka Borowskiego, nauczyciela, i Marii z Łaskich. 9 września 1884 w Katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i Świętego Stanisława w Mohylewie wyszła za mąż za Kazimierza Edmunda Laudyna (1842-1908Tygodnik Illustrowany, nr 48 (28 listopada 1908), s. 977), uczestnika powstania styczniowego i sybiraka.