Ojciec wie najlepiej, także Stary ma zawsze słuszność (, współ. ) – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w 1861 roku.

Historia W notatkach do publikacji z 1861 roku Andersen napisał, że oparł narrację baśni Ojciec wie najlepiej na duńskiej opowieści ludowej, którą słyszał w dzieciństwie. Zauważono również podobieństwa do norweskiej baśni oraz niemieckiej o z antologii braci Grimm z 1812 roku, co sugeruje szerszy kontekst folklorystyczny.

Baśń interpretowana jest jako historia o miłości i zaufaniu w małżeństwie. Ojciec wie najlepiej jest apoteozą wzajemnego uczucia, opiewaniem człowieczeństwa w dzieleniu życia z drugim. Opłaca się nie to, co się opłaca, ale to, co robisz, kiedy nawet nie myślisz o tym, co się opłaca. Życie staje się cudem samym w sobie, gdy naprawdę kochasz.

Utwór został opublikowany przez wydawnictwo w Kopenhadze 2 marca 1861 roku w zbiorze Nowe przygody i opowieści. Druga seria. Pierwsza kolekcja. 1861 () wraz z baśniami: Muzą nowego stulecia, Na kaczym podwórku, Bałwanem ze śniegu, Żukiem, Dwunastoma podróżnymi i Kamieniem mądrości. Zbiór był krytykowany i uznany za jeden ze słabszych w dorobku autora.