Tło historyczne Obok trzech starszych szkół buddyjskich Sakja, Ningma, Kagyu (określanych też mianem Czerwonych Czapek) oraz rodzimej szamanistycznej tradycji Bön, działała w Tybecie szkoła Gelug założona w XIV wieku przez Tsongkhapę (nazywana również Żółtymi Czapkami). Chociaż była ona najmłodszą ze wszystkich tradycji buddyzmu tybetańskiego, nie przeszkodziło to jej w szybkim ustanowieniu długotrwałej instytucjonalnej i doktrynalnej hegemonii w Tybecie. W XVI wieku Gelugpowie, dzięki ściśle scentralizowanej strukturze swojej szkoły oraz wsparciu mongolskich chanów, zdominowali życie polityczne kraju, a mnisi tego odłamu buddyzmu zaczęli dzierżyć wysokie państwowe stanowiska. Cieszący się wśród Gelugpów najwyższym autorytetem Dalajlamowie aż do 1950 roku sprawowali funkcję władców Tybetu.

Pozycja Gelugpów była na tyle silna, że próbowali narzucić pozostałym szkołom swoją doktrynę filozoficzną zwaną „Pustką Własnej Natury” (skt. Prasangika-Madhyamaka, tyb. Rangtong). Usiłowali również podporządkować sobie administracyjnie klasztory pozostałych szkół. Plany te udało się w pełni zrealizować Gelugpom względem szkoły Dzionang, której mienie zostało w XVII wieku skonfiskowane, a przekazywana przez Dżonangpów doktryna „Pustki Innego” (skt. Yogacara-Madhyamaka, tyb.