Szentong) została okrzyknięta herezją, co spowodowało zakaz rozpowszechniania tych nauk.
Jednak dominacja Gelugpów nie objęła całego Tybetu. We wschodnich prowincjach, przy granicy z Chinami istniały małe tybetańskie państewka niezależne od centralnego rządu Dalajlamy w Lhasie. W państewkach tych panowały lokalne dynastie, a ich władcy życzliwym okiem spoglądali na duchową różnorodność buddyjskich szkół. Dzięki ich protekcji udało się doktrynie „Pustki Innego” przetrwać przez kilka stuleci pomimo oficjalnego rządowego zakazu.
Szczególną uwagę zwracał okręg Derge w prowincji Kham. Właśnie w tej oazie tolerancji, z dala od wpływów Gelugpy działali najbardziej znamienici mistrzowie, którzy zainicjowali ruch Rime.
Inicjatorzy ruchu Rime Dziamjang Czientse Łangpo (1820–1892) – tradycja Sakja
Dziamgon Kongtrul Lodro Thaje (1813–1899) – tradycja Kagyu
Patrul Rinpocze (1808–1887) – tradycja Ningma
Czogjur Deczen Lingpa (1829–1870) – tradycja Ningma
Mipham Dziamjang Gjatso (1846–1912) – tradycja Ningma