Decydującą rolę w kształtowaniu krajobrazu dolnej Mezopotamii odegrały wahania poziomu morza i zmiany klimatyczne wpływające na ilość wody dostarczanej na ten obszar przez tworzące liczne odnogi rzeki Tygrys i Eufrat oraz ich dopływy. Między 5000 a 3000 rokiem p.n.e. poziom morza był wyższy niż obecnie i linia brzegowa Zatoki Perskiej sięgała nawet ok. 200 km dalej w głąb lądu. Na północ od niej rozciągały się bagna.
thumb|Madanowie na tradycyjnej łodzi () pośród mokradeł (2003) Podmokłe tereny w delcie obu wielkich rzek były miejscem, w którym powstały miasta Ur, Uruk i Eridu stanowiące komponenty kulturowe obszaru wpisanego na listę światowego dziedzictwa. Pierwotnie znajdowały się na obrzeżach bagien i stanowiły ważne miasta portowe południowej Mezopotamii. To tu powstało pismo oraz monumentalna jak na owe czasy architektura, obejmująca m.in. świątynie i zigguraty. Zachowane liczne dowody archeologiczne oraz teksty napisane pismem klinowym świadczą o kluczowym znaczeniu bagien dla gospodarki, wierzeń religijnych i światopoglądu kolejnych kultur zamieszkujących ten teren.