Gdy ok. 2000 roku p.n.e. nastąpiła regresja morza na tym obszarze, klimat południowej Mezopotamii stawał się coraz bardziej suchy, co doprowadziło do wysychania mokradeł i w konsekwencji do upadku Ur, Uruku i Eridu. Jednocześnie ok. 3 tys. lat temu na południowy wschód od miast zaczęły powstawać nowe kompleksy bagienne w kształcie znanym współcześnie. Są to mokradła () położone na granicy z Iranem, () oraz (), składające się z części wschodniej i zachodniej.
thumb|left|Trzcinowe domy Arabów błotnych (1978) Mokradła południowego Iraku były zdaniem niektórych biblistów inspiracją do stworzenia opisu biblijnego raju, Edenu. Teren ten od wieków zamieszkują Madanowie (zwani też Arabami błotnymi) będący potomkami Sumerów oraz arabskich plemion przybyłych na ten obszar z Półwyspu Arabskiego. Arabowie błotni tradycyjnie budują na mokradłach pływające wyspy i domy z trzciny, zwane (), które dawniej tworzyły całe wioski połączone sieciami kanałów. W 2023 roku sztuka budowania domów z trzciny i papirusu na bagnach południowego Iraku wpisana została na listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości.