Gdy na początku lat 90. XX wieku w Iraku wybuchło wspierane przez Madanów powstanie szyitów przeciwko reżimowi Saddama Husajna, siły rządowe z rozkazu dyktatora zbombardowały obszar bagien. Następnie w ramach represji po upadku powstania rozpoczęto zakrojoną na szeroką skalę akcję osuszania mokradeł. Wybudowano sieć kanałów, grobli i zapór, co doprowadziło do katastrofy ekologicznej na tym obszarze. Tereny podmokłe, obejmujące w latach 70. XX wieku obszar o powierzchni niemal 9 tys. km², skurczyły się do 760 km². Tereny, które niegdyś zajmowały bagna, zamieniły się w półpustynię. Tysiące Madanów, których w latach 80. XX wieku żyło na tym terenie ok. 300 tys., zginęło, część z nich została przesiedlona w inne rejony Iraku, część natomiast wyemigrowała do sąsiedniego Iranu.
Po obaleniu w 2003 roku Saddama Husajna przystąpiono do rozbiórki budowli hydrotechnicznych i akcji renaturalizacji mokradeł koordynowanej przez UNEP oraz wspieranej przez fundusze m.in. Japonii i Włoch.