Rudolf Antoni Franciszek Vavrouch (ur. 19 stycznia 1888 w Rycerce Dolnej, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 19 stycznia 1888 we wsi Rycerka Dolna, w ówczesnym powiecie żywieckim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Franciszka, radcy leśnictwa I stopnia Dyrekcji Dóbr Żywieckich i Jadwigi z Muchów.
W 1908 rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii. Na stopień chorążego piechoty został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1908 i wcielony do 13 galicyjskiego batalionu strzelców polnych w Innsbrucku. Na stopień podporucznika został awansowany ze starszeństwem z 1 listopada 1911, a na porucznika ze starszeństwem z 1 sierpnia 1914. W szeregach 13 batalion strzelców polnych walczył podczas I wojny światowej. Był ranny..
16 października 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika i przydzielony do Głównego KwatermistrzostwaDz. Rozk. Wojsk. Nr 95 z 26 listopada 1919, poz. 3704.. Wziął udział w wojnie z bolszewikami. W sierpniu 1920 objął dowództwo VI lwowskiego batalionu etapowego. Po wojnie pełnił służbę w 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku.