Kotorskiej i który zajmował się holowaniem nad Adriatykiem celów artylerii przeciwlotniczej.
Po powrocie do kraju dowodził od 5 czerwca 1928 roku 11 eskadrą obserwacyjną, później od 15 marca 1929 10 dywizjonem obserwacyjnym w 1 pułku lotniczy. Następnie w okresie od 1 września 1931 roku do 1 marca 1934 dowodził dywizjonem szkolnym 1 pułku lotniczego.
1 marca 1934 powołany został do Ministerstwa Obrony Narodowej, gdzie pełnił funkcję oficera szkolenia w referacie III/I. W tym czasie był szefem zespołu lotniczego, który wziął udział w zawodach lotniczych zorganizowanych w czasie Igrzysk Olimpijskich i zawodach lotniczych w Zurychu. W dniu 4 października 1937 roku skierowany został na kurs wyższych dowódców jednostek, a pod koniec tego roku skierowany został do 4 pułk lotniczego. W czasie mobilizacji w 1938 roku dowodził III/I dywizjonem myśliwskim. W dniu 15 marca 1939 roku w Pardubicach przekazywał sprzęt Niemcom, które w tym czasie zajęły Czechosłowacje.
W styczniu 1940 roku na podstawie fałszywych dokumentów uciekł z Protektoratu Czech i Moraw i przez Słowację, Węgry i Jugosławię w dniu 21 lutego 1940 roku dotarł do Francji. Początkowo znajdował się w dyspozycji Czechosłowackiego Komitetu Narodowego w Paryżu.