Mimo że użycie pojęcia „communio personarum” nie pojawiło się wtedy po raz pierwszy, jednak to „Gaudium et spes” jest pierwszym dokumentem Magisterium Kościoła, w którym tak dobitnie i oficjalnie sformułowano tę ideę w odniesieniu do małżeństwa sakramentalnego.
Jan Paweł II „Familiaris consortio” Polski Papież był głównym popularyzatorem terminu komunia osób po Soborze Watykańskim II. Termin ten stał się precyzyjniejszy od samego słowa wspólnota; Jan Paweł II, w swoich rozważaniach teologicznych, podkreślał, że komunia osób wyraża sposób istnienia i działania dwóch osób, które poprzez wzajemność i wyłączność tworzą coś więcej niż tylko wspólnotę – manifestują one głębię i tajemnicę sakramentalnego zjednoczenia, które odzwierciedla w pewnym stopniu relacje wewnątrz Trójcy Świętej. W adhortacji apostolskiej „Familiaris consortio” Jan Paweł II rozwija koncepcję komunii osób, podkreślając jej fundamentalne znaczenie dla sakramentu małżeństwa. Według Papieża, komunia osób jest pierwszym skutkiem małżeństwa i wyraża głęboką jedność, która obejmuje całe życie małżonków. Ta jedność jest nie tylko wyrazem wzajemnej miłości i oddania, ale również uczestnictwem w przymierzu między Bogiem a ludźmi.