Po wyjściu z więzienia nie miała mieszkania. Korzystała m.in. z pomocy płk. Jana Mazurkiewicza „Radosława” (pokój we wspólnym mieszkaniu z rodziną milicjanta) i dr Ireny Wojnicz (więziennej koleżanki, otrzymała pokój u jej kuzynki). Nie otrzymała zezwolenia na pracę w szkolnictwie mimo wieloletniej praktyki dydaktycznej.
Działalność opozycyjna w latach 80. Od sierpnia 1980 roku bardzo aktywnie działała w „Solidarności”. Jej warszawskie mieszkanie było punktem kontaktowym, „przechowalnią” poszukiwanych, lokalem „Solidarności” oraz magazynem niezależnych publikacji do 1983 roku (przeszukanie jej mieszkania przez SB). W jej mieszkaniu był również jeden z magazynów książek Latającej Biblioteki Komitetu Kultury Niezależnej prowadzonej przez Iwonę Korzeniewską. Jak sama relacjonowała (miała wtedy 88 lat): A ja [w czasie tego przeszukania] z tym balkonikiem im się plątałam pod nogami. I cały czas, jak oni sobie już odstawili pudło, które chcą zabrać, to ja im przesuwałam. Tak że oni zupełnie nie mogli się pozbierać, co przejrzeli, a czego nie. Uratowała wszystkie książki należące do Biblioteki. Wezwana po kilku dniach do prokuratury na przesłuchanie, idąc tam upadła i złamała nogę.