W czasie kolejnej misji kurierskiej, w lutym 1949 roku, w drodze do Polski z Londynu została aresztowana jako Anna Neuman na terenie Czechosłowacji. Została zwolniona po 6-miesięcznym pobycie w więzieniu. Pod koniec 1951 roku została aresztowana na terenie Polski przez UB. W czasie przesłuchań odmawiała zeznań, nie przyznała się do prawdziwego nazwiska, zaprzeczała, że jest Felicją Wolff. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie pod przewodnictwem por. Stefana Michnika skazał ją 3 marca 1953 roku na karę śmierci zamienioną przez Najwyższy Sąd Wojskowy na dożywocie, a następnie po ogłoszeniu amnestii w 1956 roku – na 12 lat. Została warunkowo zwolniona 22 lutego 1957 roku. Postanowieniem Zgromadzenia Sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie z 15 stycznia 1958 roku zmniejszono jej wyrok do 8 lat więzienia, a następnie darowano resztę kary. Karę odbywała w więzieniu mokotowskim, w Inowrocławiu i w Fordonie. Po skazaniu na karę śmierci odmówiła napisania prośby o ułaskawienie do Bieruta (prośbę taką napisał bez jej wiedzy naczelnik więzienia).