Jakkolwiek udział Czarnieckiego w bitwie pod Beresteczkiem nie był decydujący dla jej wyniku, to jednak wykazał on tam dowody odwagi, walcząc na prawym skrzydle polskim. Jednakże podobnie jak Lubomirski, zbyt głęboko wszedł w szyk tatarski, powodując przejściowy kryzys na skrzydle, zażegnany przez Jana Kazimierza.
W 1652 na czele chorągwi kozackiej i husarskiej brał udział pod dowództwem hetmana Kalinowskiego w bitwie pod Batohem, zakończonej rzezią 5 tys. doborowych polskich żołnierzy wziętych do niewoli, a następnie na rozkaz Bohdana Chmielnickiego wymordowanych przez Kozaków i ordę nohajskąW zamian za odszkodowanie w wysokości 100 tys. zaofiarowanych przez Chmielnickiego Tatarzy zgodzili się nie odprowadzać Polaków w jasyr i wydać ich Kozakom.. Czarniecki przeżył ukryty w słomie, ale wydarzenie to napełniło go chęcią zemsty.