Stokrotka jest szczęśliwa i wzruszona. Tulipany i piwonie są zazdrosne i złe, widząc tę scenę.
Dziewczyna wchodzi do ogrodu i ścina dumne tulipany ostrym nożem. Stokrotka cieszy się, że rośnie na łące i dziękuje Bogu za swoje skromne miejsce. Następnego ranka stokrotka znów rozkłada płatki i słyszy smutny śpiew skowronka. Ptaszek został schwytany i siedzi w klatce przy otwartym oknie. Stokrotka bardzo chce pomóc ptaszkowi, ale nie wie, jak. Dwaj chłopcy wycinają kawałek trawnika z rosnącą stokrotką i wkładają go do klatki.
Skowronek jest jednak smutny i spragniony, a stokrotka bezsilnie próbuje go pocieszyć. Wieczorem skowronek umiera z tęsknoty i pragnienia, pochylając się nad stokrotką. Rano chłopcy urządzają mu uroczysty pogrzeb, zdobiąc grób kwiatami. Mała stokrotka wraz z kawałkiem trawnika zostaje porzucona na drodze, zapomniana przez wszystkich.
Galeria
Przypisy
Linki zewnętrzne „Stokrotka” (czyta Michał Żebrowski) na YouTube
Kategoria:Baśnie Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1838