Mianowany profesorem zwyczajnym w 1951, objął wkrótce kierownictwo III Kliniki Chirurgicznej Uniwersytetu, powstałej z Zakładu Chirurgii Operacyjnej i Anatomii Topograficznej.
Od 1948 członek korespondent, a od 1951 członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego WarszawskiegoReprezentanci nauk medycznych, zmarli członkowie AU w Krakowie, PAU, TNW i PAN.
Przyczynił się do rozwoju chirurgii wrzodu trawiennego, m.in. wprowadził modyfikacje do operacji Ludwika Rydygiera w tej dziedzinie. Jako pierwszy w Polsce zastosował frenekserezę i frenektomię w leczeniu gruźlicy płuc. Jest uważany za twórcę warszawskiej szkoły chirurgii eksperymentalnej i pediatrycznej. Autor ponad 60 prac naukowych.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 154b-2-7).
Wybrane prace naukowe "Podręcznik mięsienia leczniczego" (1928) "Nowe spostrzeżenia o ruchomej części żołądka, pozostałej po wycięciu" (1930) "Leczenie owrzodzeń żołądka i dwunastnicy w świetle własnych przypadków" (1936) "Odmiana techniki zabiegu wycięcia żołądka metodą Rydygiera" (1936) "Kompendium chorób chirurgicznych" (1945) "Choroba wrzodowa i jej współczesne leczenie" (1951) "Szkice chirurgii operacyjnej" (1954)
Odznaczenia Przed 1938: Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Przypisy