Po ukończeniu instytutu w 1934 roku pracowała jako inżynier w zakładach Dynamo (do 1936).
W 1936 roku rozpoczęła studia podyplomowe w Moskiewskim Instytucie Energetycznym, ale w 1938 roku musiała przerwać naukę ze względu na narodziny dwóch synów.
Podczas II wojny światowej w 1941 roku Gołubcowa została ewakuowana wraz z rodziną do Kujbyszewa, gdzie pracowała jako instruktorka w Kujbyszewskim Komitecie Obwodowym WKP (b) odpowiedzialnym za przemysł lotniczy i elektrotechniczny. Za swoją pracę polegającą na szybkim uruchamianiu ewakuowanych fabryk, awaryjnym instalowaniu i uruchamianiu linii produkcyjnych oraz realizacji planu pomimo wszelkich przeciwności Gołubcowa została odznaczona Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy oraz Orderem Czerwonej Gwiazdy.
thumb|Grób małżonków Gieorgija Malenkowa i Waleriji Gołubcowej na Cmentarzu Kuncewskim W 1942 roku wróciła do Moskwy. 3 czerwca 1943 roku została mianowana dyrektorem (rektorem) Moskiewskiego Instytutu Energetycznego im. W. M. Mołotowa. Pełniła tę funkcję do 4 stycznia 1952 roku, kiedy to z powodu ciężkiej choroby została zmuszona do rezygnacji ze stanowiska i poświęciła się pracy naukowej. Od 1953 roku zastępca dyrektora Instytutu Historii Przyrody i Techniki.