Był członkiem grupy rysowników o nazwie „Kaiman Club”.
W 1955 roku, mając 18 lat, opublikował swoją pierwszą mangę zatytułowaną Mori no kyōdai, opartą na baśni o Jasiu i Małgosi, we współpracy z wydawnictwem kashihon Tomo Book. Wkrótce zwrócił się ku ruchowi gekiga i zaczął publikować mangi w kashihonowym przemyśle Osaki tamtych czasów, co dawało mu większą swobodę twórczą niż publikowanie w magazynach. Jego specjalnością było włączanie do historii elementów paranormalnych. Jednocześnie rozpoczął także tworzenie shōjo-mang; publikował w magazynie „Shōjo Book” oraz w antologii kashihon „Niji”.
Przełom w latach 60. i 70. XX wieku Po przeprowadzce do Tokio w 1963 roku, spowodowanej upadkiem przemysłu kashihon, Umezu rozwinął swój charakterystyczny styl, który łączył estetykę shōjo-mangi z groteskowymi ilustracjami grozy i przełamywał ówczesne konwencje shōjo-mangi. Mangi grozy takie jak Nekome no shōjo i Hebi onna odniosły sukces w komercyjnym magazynie z shōjo-mangą „Shōjo Friend” w połowie lat 60.