Pod koniec lat 60. zaczął również publikować w magazynach z shōnen-mangą, a także zmienił wydawnictwo – z Kōdanshy na Shōgakukan – gdy nowy redaktor poprosił go o stworzenie czegoś innego niż manga grozy. Umezu stał się uznanym autorem, a w pewnym momencie pracował nawet nad pięcioma seriami jednocześnie. W 1974 roku zdobył 20. nagrodę Shogakukan Manga za serię Dryfująca klasa, opowiadającą o szkole, która wraz z uczniami i nauczycielami została przeniesiona do alternatywnego postapokaliptycznego świata.
W 1975 roku Umezu zaczął stawać się osobą publiczną także poza światem mangi. Nagrał piosenki oparte na swoich horrorach i wydał je jako solowy album zatytułowany „Yami no Album”.
Jego komediowa manga Makoto-chan, publikowana w latach 1976–1981 na łamach magazynu „Shūkan Shōnen Sunday”, odniosła sukces. Gest ręki „gwash” z tej serii stał się także znakiem rozpoznawczym samego Umezu w kontaktach z publicznością.
Późna kariera W latach 80. i 90. Umezu skupił się na tworzeniu mang science fiction przedstawiających niedaleką przyszłość, takich jak Watashi wa Shingo i Fourteen.