Odbiór i spuścizna Jego twórczość zainspirowała nowe pokolenie twórców mang grozy. Junji Itō, Toru Yamazaki i Minetarō Mochizuki wskazują go jako jedno ze swoich największych źródeł inspiracji, a Kanako Inuki rozpoczęła swoją karierę w magazynie, który Umezu współtworzył. Rumiko Takahashi przez krótki czas pracowała jako jego asystentka, gdy tworzył Makoto-chan. Dzięki swojej reputacji Umezu zyskał w japońskich mediach przydomek .
Mangi Umezu przełamały normy panujące w komercyjnym przemyśle mangowym w czasie, gdy zaczął publikować w dużych magazynach w połowie lat 60., zapoczątkowując boom na mangę grozy pod koniec lat 60. Tsuchiya Dollase pisze: „Potworne matki z pewnością przerażały publiczność; jednocześnie jednak torturowanie ładnych, ale powierzchownych bohaterek przez te przerażające matki musiało sprawiać tej samej publiczności pewną przyjemność”.