Nastroje przed pacyfikacją 20 grudnia odpowiedzialne za pierwszą pacyfikację kompania wadowicka i oddział 50 żandarmów opuściły Tarnobrzeg przed świętami Bożego Narodzenia. W związku z osłabianiem sił wojskowych w regionie chłopi zaczęli organizować się w oddziały, które mogły w razie potrzeby wygnać wojsko z okolicy. Zakładano tzw. czerwone gwardie i ustalano plany wspólnej obrony. 8 stycznia 1919 roku chłopi z Mokrzyszowa na czele z nowym wójtem zaatakowali spichlerz dworski hrabiego Tarnowskiego, gdzie zmagazynowane było zboże z kontyngentów nakładanych przez rząd austriacki (w tym dostarczone przez ich wieś). Chłopi rozdzielili zdobyte zboże między siebie. Następnie w nocy z 8 na 9 stycznia na ten sam folwark napadła ludność Żupawy zabierając 31 krów, 10 jałówek, kilka koni, 2 wozy i 240 kwintali ziemniaków. Był to pierwszy rabunek mienia dworskiego skierowany przeciw obszarnikom w czasie istnienia Republiki Tarnobrzeskiej. Hrabia Tarnowski wysłał swój własny oddział do walki z mieszkańcami wsi, jednak na pomoc Żupawianom przyszli mieszkańcy Jeziórka, którzy wyparli oddział Tarnowskiego i 50 ludzi pod dowództwem rotmistrza Borowca. Potem dołączyli do nich mieszkańcy Stalów. Tak zorganizowana grupa, aby zdobyć potrzebną broń, rozbroiła posterunek w Grębowie i skierowała się w kierunku dworu Dolańskich w tej miejscowości.