Komendant wojskowy powiatu tarnobrzeskiego podpułkownik Wróblewski nakazał oddziałom karnym żywić się na koszt gmin, w których doszło do aktów bezprawia. W większości prześladowaniami objęto osoby niezaangażowane w działania rabunkowe, bowiem zwolennicy Republiki Tarnobrzeskiej, przedstawiciele czerwonych gwardii i zielonych kadr w obawie przed represjami w czasie tych wydarzeń chronili się w nieprzeszukiwanych przez wojsko lasach. W czasie tej pacyfikacji wsie nie stawiały zorganizowanego oporu – biorący udział w napadach i rabunkach ukrywali się w lasach. Pod zarzutem brania udziału w rozbojach i rabunkach aresztowano kilkadziesiąt osób, które w większości z powodu braku dowodów zostały zwolnione z aresztu po kilku miesiącach. Akcja pacyfikacyjna odniosła nikłe skutki pod względem zdobytej przez wojsko broni, poskutkowała jednak radykalizacją nastrojów społecznych i wzrostem nieufności ludności powiatu tarnobrzeskiego do wojska.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Pacyfikacja Republiki Tarnobrzeskiej · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.