Michał Bielawiec (ur. 20 kwietnia 1927 w Peńskie, woj. białostockie, zm. 1 maja 2024 w Białymstoku) – polski lekarz, specjalista w zakresie chorób wewnętrznych, hematologii i organizacji ochrony zdrowia, profesor nauk medycznych.
Droga naukowa Po ukończeniu studiów na Akademii Medycznej w Warszawie, w 1952 otrzymał dyplom lekarza i realizując nakaz pracy, został zatrudniony w III Szpitalu Miejskim w Białymstoku, tzw. Ogólnym, na oddziale chorób wewnętrznych, który został wkrótce przeniesiony i przemianowany na Wojewódzki Oddział Chorób Wewnętrznych Szpitala im. J. Śniadeckiego.
Na jego bazie utworzono I Katedrę i Klinikę Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Białymstoku – AMB, obecnie: Uniwersytet Medyczny). Znalazła się ona następnie w Państwowym Szpitalu Klinicznym – PSK (obecnie: Uniwersytecki Szpital Kliniczny), po czym w 1970 wydzielono z niej Klinikę Hematologii, a jej kierownictwo objął M. Bielawiec.
W trakcie swojej kariery zawodowej, pierwszy stopień specjalizacji z chorób wewnętrznych zdobył w 1954, drugi w 1957 oraz specjalizację w dziedzinie organizacji ochrony zdrowia w 1958.
Stopień doktora nauk medycznych uzyskał w 1961 a doktora habilitowanego 1967.