Wierzył również w wyższość aniołów nad prorokami, przy czym według Ibn Hazma uważał bezgrzeszność (isma) tych ostatnich za mającą miejsce jedynie w odniesieniu do ich prorockiej misji.
W dłuższym okresie czasu jego najważniejszym dziełem okazało się Idżaz al-Kuran (Niepowtarzalność Koranu), gdzie zajął się kwestią niezwykłych walorów Koranu, nie tylko w zakresie jego treści religijnej, ale również formy językowej i literackiej. Ta praca spotkała się z szerokim odzewem nie tylko wśród teologów, lecz również literatów, Al-Bakillani bowiem poświęcił w niej osobny rozdział porównaniu najpiękniejszej poezji okresu dżahilijji i utworów późniejszych poetów z wybranymi wersetami Koranu, przyznając wyższość tym ostatnim. O wartości tego dzieła stanowią m.in. teoretyczne rozważania autora z zakresu arabskiej retoryki oraz cenne analizy krytyczno-literackie.
W odpowiedzi na wyzwanie rzucone przez mutazylitów Al-Bakillani wprowadził obszerny materiał zaczerpnięty z aszaryckiej dialektycznej teologii do teorii prawa. Pozostawało to w jaskrawej niezgodzie z praktyką samego Aszariego, który naciskał na ścisły rozdział prawa i teologii.