mały|Poradnik językowy Jana Tadeusza Wróblewskiego (1926) Poradnik językowy Wróblewskiego – propagująca poprawność językową praca Jana Tadeusza Wróblewskiego z 1926 roku ze słowniczkiem wyrazów obcych i ich spolszczeń.
Ogólna charakterystyka Praca składa się z trzech części. Część pierwsza (29 stron) zawiera alfabetyczny spis błędnych (zdaniem autora) wyrazów i zwrotów.
W przedmowie (13 stron) autor podkreśla swoje zamiłowanie do języka ojczystego i wyraża pragnienie, aby jego rodacy wzięli przykład z Czechów i Niemców, którzy „skwapliwie wzięli się do odchwaszczania swego języka”. Autor piętnuje błędy fleksyjne i składniowe: nie: Miasto st. Warszawa, ale: st. Miasto Warszawa. Według Wróblewskiego błędy popełniają najczęściej tłumacze, służące warszawskie, koła rządowe, też ludzie wykształceni, i nawet językoznawcy.
W swojej krytyce błędów kieruje się głównie motywami komunikacyjnymi: „Polak Polaka zrozumieć nie może, gdy obaj rozmawiają ze sobą wykoszlawioną cudzoziemszczyzną okraszoną zaledwie polskiemi słowami”. Język polski to „niwa ojczysta, złociste zboże polskie”, natomiast wyrazy obce to „kwiatki robiące wrażenie ostów i kąkoli”.