Ani pojęcie personifikacji, ani pojęcie antropomorfizacji nie były znane starożytnej klasyfikacji figur retorycznych – w ograniczonym zakresie zastępowało je w niej pojęcie prozopopei. Rozróżnienie personifikacji i antropomorfizacji jest szczególnie trudne w tych utworach literackich, w których ich użycie jest szczególnie oryginalne i zindywidualizowane.
Personifikacja a alegoria, prozopopeja, metafora i emblem thumb|Przedstawienie Godności z Ikonologii Cesarego Ripy mały|prawo|Personifikacje transportu i łączności na budynku poczty głównej w Kłodzku Ze względu na swój skonwencjonalizowany charakter personifikacje bardzo często wiążą się z alegoriami lub same stanowią alegorie. Z punktu widzenia języka poetyckiego personifikacje są często występującą odmianą metafory, przejawiającą tendencje do przechodzenia w rozbudowane obrazy poetyckie. Uznawanie personifikacji za metafory lub alegorie jest częste (np. P. Valesio pisze, że „wszystkie personifikacje są metaforami, ale nie odwrotnie”P. Valesio, Zarys studium personifikacji, przeł. K. Falicka, w: „Pamiętnik Literacki”, 1986, z. 4, s. 282.) – bywa jednak podważane. Klasyfikowaniu personifikacji jako odmiany alegorii sprzeciwia się Jerzy Ziomek w Retoryce opisowejJerzy Ziomek, Retoryka opisowa, Wrocław 2000, s.