227..
Według Ziomka personifikacja jako figura retoryczna pozostaje w bliskim związku z sermocinatio, figurą polegającą na odautorskim przypisaniu fikcyjnym lub realnym postaciom dialogów i monologów. Sermocinatio może nabrać szczególnego waloru poprzez zabieg fictio personae, przypisaniu słów tym, którzy nie mogli ich wypowiedzieć – w tym przedmiotom i pojęciom. Poddane takiemu zabiegowi przedmioty i pojęcia uzyskują status zbliżony do dramatis persona – lub nawet, zwłaszcza w moralitecie, stają się rzeczywistymi osobami dramatu. Zabieg fictio personae był bardzo częsty w skłonnej do alegoryzmu literaturze średniowiecznej – w moralitetach i innych dziełach alegorycznych (np. w Roman de la Rose) bardzo często pojawiają się przemawiające personifikacje, takie jak Wiara, Nadzieja, Herezja, Kościół itp. Lista przedmiotów i pojęć mogących ulec fictio personae jest praktycznie nieograniczona, najczęściej jednak są to pojęcia kluczowe dla kultury zachodniej przedstawione w sposób konwencjonalny.