Zmiękczenie jest tam nieznaczne lub niekonsekwentne: polski, take, droge cukerki, u̯okeć, ges, drogemu, ou̯ufkem, kepskim, kyi̯em.

Przez obszar gwar Mazowsza bliższego, w przybliżeniu linią Ciechanów—Zakroczym—Błonie—Tarczyn—Magnuszew, biegnie wschodnia granica form czasownikowych z prasłowiańskim rdzeniem *-id (iść) rozszerzonym o spółgłoskę z przedrostków *sъn-, *wъn-. W gwarach objętych tą zmianą czasownik iść i jego pochodne występują w postaci z ń (vyńde, zańde, dońde) w miejscu literackich vyi̯de, zai̯de, doi̯de.

Na północ od linii Płock—Łowicz—Radzyń Podlaski, a więc na większości obszaru Mazowsza bliższego, spółgłoski miękkie pʹ, bʹ, fʹ, vʹ, m' uległy rozłożeniu w grupy pi̯, bi̯, fi̯, vi̯, mi̯: vi̯ara, ofi̯ara, na Bi̯elanaχ, mi̯ei̯scu, stavi̯au̯o. Na północ od Wisły w okolicach Płocka biegnie południowa granica ich rozłożenia w grupy spółgłoski twardej i elementu palatalnego w postaci miękkiego χʹ, ɣʹ: pχʹ, bɣʹ, fχʹ, vɣʹ. Na północ od linii Sierpc—Staroźreby—Nowy Dwór Mazowiecki miękkie m''' uległo rozłożeniu w grupę mń.