Tak jak w innych gwarach Mazowsza, spółgłoska l na skutek wyodrębnienia się fonemu ł przyjęła tu wymowę twardą. Jest ona realizowana twardo nawet przed samogłoską i: list, lipa, byli wobec ogólnopolskiego lʹist, lʹipa, bylʹis. 116. Większość obszaru zachowuje typową dla gwar mazowieckich twardość w etymologicznych grupach śf', ćf', ʒ́v': śfıńi, śfıńsk'i, ćfycy śe, śfyder. Na całym obszarze, stosunkowo najczęściej na Mazowszu południowo-zachodnim, zachowano typowe dla dialektu mazowieckiego, twarde formy końcówek fleksyjnych rzeczowników, przymiotników i zaimków w narzędniku -ami, -ymi: cepamy, końamı, z i̯endykamı, kou̯kamy, śerpamı.
Spółgłoska χ przed y i e może ulec zmiękczeniu. Może do tego dojść na skutek występującej jeszcze niekiedy, wysokiej wymowy fonemu y, która prowadzi do zmiany grupy χy na χ'i: u̯ańcuχʹi, suχʹi, χʹiba, u̯ožeχʹi. W sąsiedztwie obszaru gwar księżackich, na południe od linii Grójec—Łowicz, doszło do upowszechnienia się form kfalić, zukfau̯y powstałych w wyniku rozpodobnienia grupy χf. Tego typu rozpodobnienia są ogólne w wyrazach typu kfʹei̯o, kšan, χto.